dün,bugün,yarýn ...

Çok zaman önceydi. O kadar zaman önceydi ki, zaman diye bir þey yoktu. Ýnsanlar güneþ doðup batýncaya kadar yaþýyorlardý hayatý. Bir daha hiç olmayacakmýþ gibi dolu ve anlamlý. 

Derken zaman diye üç parçalý bir þeyi icat etti insan. Bir parçasýna dün dedi, diðer parçasýna bugün, öteki parçasýna da yarýn. Sonra fesat karýþtý zamana ve insan bugünü unuttu.

Dünü düþünüp piþman oldu, yarýný düþünüp telaþlandý; ama iþin ilginç tarafý tüm telaþ ve piþmanlýklarý güneþ doðup batýncaya kadar yaþadý.  Farkýnda olmadan rezil etti bugününü. Oysa yarýn, bugüne dün diyor, dün de bugün için yarýn diyordu.

Bir türlü beceremedi. Bir eliyle yarýna, diðer eliyle düne yapýþtý. Bugünü, eline yüzüne bulaþtýrdý. Mutsuz oldu insan. Ve ne gariptir ki yarýnýn telaþý da, dünün piþmanlýðýný da hep bugün yaþadý; ama bugünü hiç yaþayamadý. Ne yarýn, ne de dün…