Serseri Mayýnlar Üzerine

Geçen haftalarda seyrettiðim bu filmin oldukça fazla Psikolojik boyutu var… Bu boyutlarýn en önde geleni de kendimize ve baþkalarýna gerçek olmak ve gerçeklerle baþ etmekle ilgili…

Önce aile içinde kendimiz olabilmek ve olamamak… Sonunda karar verdiðimizde ise iliþkilerin bitmesini riske etmek… bir hayli cesaret gerektiriyor kesinlikle. Filmde de “eþcinsellik”ti gerçek olan. Mesele gerçekle baþ etmek deðildi, gerçeði ifade edebilmekti. Ýfade ettikten sonra ayný aile olamadý hiçbir zaman… Baba asla kabul edemedi gerçeði ve oðlan evden ayrýlmak zorunda kaldý.
Bir baþka gerçek büyükannenin yýllarca aileden bir baþkasýný sevip bunu saklayarak yýllarýný geçirmiþ olmasýydý. Belki de bu yüzden þeker hastalýðýna yakalanmýþtý. Biliyoruz ki þeker hastalýðý sevgili Louise Hay’e göre “Keþke…” duygusundan kaynaklanýr. Keþke þöyle olsaydý diye yaþamaktan…
Ýliþkilerde gerçeklerle yüzleþmek bazen o gerçeklerle yaþamak kadar zor. Gizlemek, ifade etmemek, onu üzerinde örtülü tutarak yaþamak çok daha kolay.

Bu durumu birçok filmde, günlük yaþamda, iþ hayatýnda ve tüm sosyal iliþkilerde görmekteyiz. Gerçekleri önce kendimizden daha sonra baþkalarýndan saklamak hasta eder ruhumuzu… sonra da bedenimizi. Sonuç olarak ruh hastalandýðýnda bir süre sonra yeteri kadar negatif enerji biriktiðinde beden de bir þekilde hastalanýr. Peki o zaman ne yapmak gerekiyor? Gerçekle barýþmak eðer çok zorsa…

Mesele þimdi zor görünene aldanarak savunma mekanizmalarý geliþtirmek yerine devam etmek… Gerçeði geçmiþte, þimdide ve gelecekte kucaklayabilecek cesareti, konforun ve alýþýlmýþýn dýþýna çýkmayý uygulayarak gösterebilmek…
Ýþte o noktada hastalýk yok olur, serseri mayýnlar da sizi bulmaz…

Yazýnýn blog adresi için lütfen týklayýn:

http://psikosinema.blogspot.com/2010/04/serseri-maynlar-uzerine.html