SEVMEK VE ÖZGÜRLÜK ADINA

Geçenlerde bir karikatür geçti elime taa yýllar öncesinden. Saklamýþým,  belli ki çok etkilenmiþim. Ayný etkiyi, ayný ürpertiyi yine hissettim.

Ýki beyaz güvercin masmavi denizin üzerinde uçuyor, taklalar atýyor. Denize doðru alçalýp, yükselirken bir tanesinin gözüne bir þey iliþiyor, meraklanýp yaklaþýnca ötekide onu takip ediyor. Gördüklerini bir þeye benzetemiyor. Denizin ortasýnda bir taþ, taþýn üstünde tahterevalli gibi uzatýlmýþ bir tahta, tahtalarýn ucunda iki tane çok þirin, güzel kafes. Nereden bilecek kafesin ne olduðunu... Ýki þirin yuva, beyaz panjurlu ev misali... Üstelik içinde iþtah açýcý yiyecekler de var. Ýþtahla birinci güvercin atlýyor kafese, ardýndan öteki de öbürüne derken. ilkinin kapýsý pat kapanýyor. Beriki henüz içeri giremeden kafesin üzerine konuyor ani refleksle, bilinçli ya da bilinçsiz...

Karikatür bu görüntüyü çizmiþ, kuþlarýn biri içeride biri dýþarýda. Ýçeri nasýl girmiþ olabileceklerini ben hayal ettim, kurguladým. 90’lý yýllarýn baþýnda “Sedat Simavi Ödülü” almýþ bu karikatür.

Kafese kapanmýþ kuþ çýkamýyor bir türlü... Öteki güvercin kalkamýyor... Uçabilir oysa kafeste olan o deðil. Onu tutan ne orada? Bir iki kýpýrdanýyor, kalkýþ hamleleri yapýyor ki, altýndaki tahtanýn sallanmasýyla sanki nefesini bile tutuyor... Biliyor onun uçup gitmesi, öteki güvercinin okyanusun derinliklerine canlý gömülmesi... Çakýlýp kalýyor olduðu yere sözde özgür olan güvercin...

Hadiii! Kafese kapanan sen deðilsin, düþünme uç git iþte...

Uçabilir misin? Ýstersen “evet”.

Peki, niye yapmýyorsun? Ya da yapamýyorsun?

Suçluluk mu duyarsýn?

Peki, bu senin suçun mu?

Onu oraya sen sokmadýn ki?

Düþünmeden aç gözlülükle saldýrdý kafese.

Sen de boþ ver, dön arkaný uç git... Sonra ona ne olur, onumu düþünüyorsun?

Peki, sen onun yerinde olsan, o ne yapardý?

Sana þimdi ipucu olacak, karar vermende yol gösterecek bir iki olayý hatýrlýyor musun?

Kesinlikle yapmazdý diyorsan....

Dön arkaný uç git. Bu bencillik deðil, bu senin daha yapacak çok þeyinin olmasý.

Onun akýlsýzlýðýnýn bedeline ortak mý olacaksýn?Ne zor sorular, ne zor seçimler...

Herkesin hayatýnda böyle dönemler var, ya da bütün ömrü böyle geçenler var, biliyorum.

Dilerim ömür böyle geçmesin... Dönemler nasýlsa atlatýlýr da...Ya ömür dediðin bu olursa? Olabilir...

Yaþanamaz mý? Çok da güzel yaþanabilir...

Nasýl mý?

Aradaki sevgi, saygý çok kuvvetliyse: Saygý diyorum, sevginin örselenmemesi için koruyucusudur saygý.

Sevgiyi güçlendirir, onun hayatta var olmasý bile seni çok mutlu eder.

Evet, onun hayatta var olmasý ve onunla olmak her þeye deðiyorsaDenizin altý olmuþ, üstü olmuþ fark etmiyorsa...

Peki, böyle sevgiler var mý?

Var... Ýnanýlmaz fakat hem de çok var...

Çünkü bir gönül’e o kadar çok sevgi sýðýyor ki... Ýçlerinden en az birine böyle fedakârlýklar yapýlabiliyor.

Sevgi; Anne, baba, evlat, dost, eþ, kardeþ, yar...

Herkes yapabilir mi?

Bilemiyorum…

Peki, böyle sevgi kimlerde var? Bu sonradan edinilebilir mi ya da satýn alýnabilir mi? Nasýl biliriz karþýmýzdakinin bizi böyle sevdiðini?

Cevabý mý?

Biz böyle severek...

O zaman her þey çok kolay gelir, eðer böyle sevebiliyorsak.

Nasýl bir bedene, cüsseye, paraya, kariyere sahip olmadan öte, nasýl bir yüreðe sahip olduðumuz.

Kocaman cüssenin içinde küçük bir yürek mi? Yoksa sýradan bir vücutta koca bir yürek mi? Yoksa yürekler cüsseyle orantýlý mý?

Cevabý mý?

Yaþayanlara sorarak, onlarý arayýp bularak...

Senar  Öztürk